โองการที่ 89 ซูเราะฮ์อันนิซาอ์
ความหวังร้ายของพวกสับปลับ
وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سوَاءً فَلا تَتَّخِذُوا مِنهُمْ أَوْلِيَاءَ حَتى يهَاجِرُوا فى سبِيلِ اللَّهِ فَإِن تَوَلَّوْا فَخُذُوهُمْ وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْث وَجَدتُّمُوهُمْ وَ لا تَتَّخِذُوا مِنهُمْ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً (89)
ความหมาย
๘๙. พวกเขาปรารถนาให้สูเจ้าเนรคุณเยี่ยงที่พวกเขาเนรคุณ สูเจ้าจะได้เท่าเที่ยมกัน ดังนั้น จงอย่าได้ยึดเอาหมู่พวกเขาเป็นมิตร จนกว่าพวกเขา (ลุแก่โทษและ) อพยพไปในทางของอัลลอฮฺ แต่ถ้าพวกเขาหันหลังให้ ดังนั้น จงจับกุมพวกเขา และ (ถ้าจำเป็น) จงประหารชีวิตพวกเขา ณ ที่ที่พวกเจ้าพบพวกเขา และจงอย่าเอาคนใดในหมู่พวกเขาเป็นมิตร และเป็นผู้ช่วยเหลือ
คำอธิบาย
โองการนี้ และโองการถัดไปอธิบายถึงความหวังของพวกสับปลับที่ต้องการให้ผู้ศรัทธา เป็นผู้เนรคุณเยี่ยงพวกเขา เพื่อสูเจ้าจะได้เท่าเที่ยมกับพวกเขา พวกเขามีความหวังเช่นนั้น ฉะนั้น จงอย่าคบพวกเขาเป็นมิตรเนื่องจากพวกเขาเป็นศัตรูของพระเจ้าและบรรดามุสลิมทั้งหลาย
ด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่หน้าที่ของมุสลิมที่ต้องแสดงความเป็นมิตรกับศัตรู เว้นเสียแต่ว่าพวกเขามีศรัทธาอย่างแท้จริง อพยพในทางของพระเจ้าและใช้ชีวิตร่วมกับพวกเจ้า ซึ่งในกรณีนี้พวกเขาเหมือนและอยู่ในระดับเดียวกับพวกเจ้า การคบค้ากับพวกเขาไม่เป็นไร ด้วยเหตุนี้ จะเห็นว่าพวกเขาเลวร้ายกว่าพวกปฏิเสธทั่วไป เนื่องจากพวกปฏิเสธมิได้กบฏหรือปล้นสะดมความเชื่อของผู้อื่น แต่สำหรับพวกเขาได้พยายามทำลายความเชื่อของมุสลิมตลอดเวลา