โองการที่ 176, 177 ซูเราะฮ์อาลิอิมรอน
وَ لا يحْزُنك الَّذِينَ يُسرِعُونَ فى الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضرُّوا اللَّهَ شيْئاً يُرِيدُ اللَّهُ أَلا يجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فى الاَخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ (176) إِنَّ الَّذِينَ اشترَوُا الْكُفْرَ بِالايمَنِ لَن يَضرُّوا اللَّهَ شيْئاً وَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (177)
ความหมาย
176. และจงอย่าให้บรรดาผู้รีบเร่งในการปฏิเสธ สร้างความเสียใจแก่เจ้า แน่นอน พวกเขาไม่สามารถก่อความเสียหายใด ๆ แก่อัลลอฮฺ อัลลอฮฺทรงประสงค์ (ที่จะปล่อยเขาให้อยู่ในสภาพนั้น) โดยไม่ให้พวกเขาได้รับประโยชน์ในปรโลก และสำหรับพวกเขาคือ การลงโทษอันยิ่งใหญ่
177. แท้จริง บรรดาผู้ซื้อการปฏิเสธด้วยการศรัทธา พวกเขาไม่สามารถก่อความเสียหายใด ๆ แก่อัลลอฮฺ และสำหรับพวกเขาคือ การลงโทษอันเจ็บปวด
คำอธิบาย แสดงความเสียใจต่อท่านศาสดา (ซ็อล ฯ)
โองการแรกกล่าวแก่ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) และติดตามด้วยการรำลึกถึงสงครามอุฮุด พระเจ้าทรงแสดงความเสียใจต่อท่านศาสดา ตรัสว่า โอ้ศาสดา ฉันเห็นว่าบางคนอยู่บนการปฏิเสธ และพวกเขากำลังแข่งขันการปฏิเสธกัน เจ้าอย่าได้ระทมทุกข์ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถก่อความเสียหายใด ๆ แก่อัลลอฮฺได้ ทว่าพวกเขาต่างหากที่ได้รับความเสียหายบนหนทางดังกล่าว โดยปกติแล้วความเสียหายหรือผลประโยชน์ มักจะเกิดกับสิ่งถูกสร้าง ซึ่งการมีอยู่ไม่ได้มาจากตัวเขา ส่วนพระเจ้าทรงเป็นผู้เริ่ม ทรงเป็นอมตะนิรันดรกาล พระองค์ไม่ต้องการ การมีอยู่ของพระองค์ไม่มีขอบเขตจำกัด พระองค์ไม่พึ่งพาสิ่งใด ฉะนั้น การปฏิเสธ การศรัทธา ผลประโยชน์ ความเสียหาย ความขยันมั่นเพียร หรือความเกียจคร้าน ไม่มีผลใด ๆ ต่อพระเจ้า ความศรัทธาส่งผลให้พวกเขามีความสมบูรณ์ ส่วนการปฏิเสธทำให้พวกเขาตกต่ำ นอกจากนั้นต้องไม่ลืมการก่อความเสียหายของพวกเขา ซึ่งพวกเขาต้องได้รับผลกรรมที่ขวนขวายไว้ พระเจ้าทรงประสงค์ที่จะปล่อยให้พวกเขาอยู่ในสภาพนั้น ซึ่งในไม่ช้าการปฏิเสธได้ครอบงำพวกเขาจนหมดสิ้น และในโลกหน้าพวกเขาไม่ได้ประโยชน์แม้แต่เล็กน้อย ทว่าพวกเขาจะได้รับโทษทัณฑ์อันใหญ่หลวง
ในความเป็นจริงโองการกล่าวว่า ถ้าพวกเขาแข่งขันการปฏิเสธกัน มิได้หมายความว่าพระเจ้าไม่สามารถห้ามปรามพวกเขา แต่พระองค์ทรงให้อิสระในการกระทำแก่เขา ซึ่งผลของมันคือ เขาจะไม่ได้รับประโยชน์อันใดในโลกหน้า โองการนอกจากจะไม่ได้บ่งบอกถึงการบังคับแล้ว ยังบ่งบอกถึงความอิสระ
โองการถัดมาสาธยายในความหมายที่กว้างกว่าว่า บรรดาผู้คนมิได้แข่งขันในเรื่องการปฏิเสธอย่างเดียว ทว่าพวกเขาซื้อการปฏิเสธด้วยการศรัทธา ในตอนท้ายของโองการกล่าวว่า พวกเขาจะได้รับการลงโทษอย่างเจ็บปวด และการที่อัล-กุรอาน กล่าวถึงการลงโทษโดยใช้คำสองคำคือ อะซีม (การลงโทษอันยิ่งใหญ่ ) และอะลีม (การลงโทษอันเจ็บปวด) เนื่องจากพวกเขารีบเร่งในหนทางของการปฏิเสธ